Szkliwo jest jednym z części, z jakich zbudowane są żeby człowieka, a także jest najtwardszą tkanką w naszym organizmie. W okresie rozwoju, kiedy tkanki naszych zębów są na etapie tworzenia się, szkliwo zostaje wytwarzane przez specjalne komórki (ameloblasty lub adamantoblasty), które określają kształt każdego z zębów. Komórki te zanikają od razu po tym, jak produkowanie szkliwa zostanie zakończone, co uniemożliwia w razie jego ubytków odtwarzanie lub zregenerowanie. To właśnie szkliwo decyduje o kształcie zewnętrznym każdego z naszych zębów. Po zakończeniu wyrzynania się zębów, szkliwo przez bardzo krótki czas pokryte jest cienką błonką (oszkliwem). Oszkliwo jednak zostaje bardzo szybko zniszczone. Dlaczego? Otóż, dzieje się tak z powodu zwykłego przeżuwania pokarmów. Proces tworzenia się szkliwa, co jest niezwykle ciekawe, kończy się wraz z wyrznięciem się każdego z zębów. U zdrowego człowieka jest ono prawie przejrzyste, bezbarwne. Jeśli zastanowimy się dłużej nad budową szkliwa, to jest ono zbudowane prawie w całości ze związków nieorganicznych, w postaci kryształów.



Znajdują się tu takie kryształy, jak: hydroksyapatyty ( wapniowe sole kwasy fosforowego, fluorowego i węglowego) i niewielkie ilości węglanów ( węglan sodu, manganu, wapnia i fluoru). Wraz ze związkami nieorganicznymi, szkliwo zbudowane jest ze związków organicznych i wody. Funkcją szkliwa jest przede wszystkim pokrycie i ochrona zębiny. Szkliwo jest niezwykle odporne na zgniatanie. Ochrania zęby przed bakteriami, a zębinę przed czynnikami termicznymi i chemicznymi. Chroni także zęby przed ścieraniem i pełni funkcje estetyczne, które są co najmniej tak samo ważne jak funkcje ochronne – szkliwo zapobiega przebarwieniom zębów. Ząb nie może występować zarówno bez szkliwa, jak i bez zębiny – bez pierwszego byłby podatny na próchnicę, a bez drugiego – bardzo kruchy.